* * امام رضا عليه السلام :لَيسَ مِن دَواءٍ اِلاّ و َهُوَ يُهيجُ داءً؛دارويى نيست مگر اين كه بيمارى ديگرى را تحريك مى كند.كافي (ط - الإسلامية) ج‏8، ص 273 ، ح409 * امام رضا عليه السلام :لَيسَ مِن دَواءٍ اِلاّ و َهُوَ يُهيجُ داءً؛دارويى نيست مگر اين كه بيمارى ديگرى را تحريك مى كند.كافي (ط - الإسلامية) ج‏8، ص 273 ، ح409 * * امام رضا عليه السلام :اِثنانِ عَليلانِ أَبَدا : صَحيحٌ مُحتَمٍ و َعَليلٌ مُخَلِّط؛دوگروه هميشه مريضند، سالمى كه پرهيز میكند و مريضى كه پرهيز نمیكند. فقه الرضا ص 340
پنج شنبه, 24 ارديبهشت 1394 11:21

صبر در بیماری

نوشته شده توسط 
رای دادن به این مورد
(0 رای)

   در داستانی که از پیامبر(ص) رسیده( درباره صبر در بیماری و عدم دعا در مورد شفای چشم) و در داستان‌هایی مشابه می‌خواستم ببینم معیار ما برای این‌که چه وقت صبر کنیم و چه وقت دعا کنیم و آیا در هنگامی که صبر بهتر است باید چگونه دعا کنیم(چون می‌دانم دعا در هر شرایطی خوب است) توضیحاتی بفرمایید.

قرآن کریم از قول حضرت ابراهیم(ع)می فرماید:
وإذا مرضت فهو یشفین ]سوره شعراء آیه 80وهنگامی که بیمار شوم تنها او مرا شفا می دهد.
توضیحاتی پیرامون بیماریها ونحوه بر خورد با آنها،وصبردر برابر آن وعجله نکردن برای مداوای هر مرض معمولی.

ان الشفاء بید الله ، و الله أودع فی جسم الإنسان ما یتغلب به على المرض ، و افضل العلاج مقاومه المرض بقوه الجسم ، و قد أکدت النصوص الاسلامیه على هذه الضروره .شفا بدست خداست،وخداوند در جسم انسان زمینه هائی را ایجاد نموده وپاد زهرهائی گذاشته که بوسیله آنها می توان بر مرض غالب شد.بهترین معالجه ها مقاومت در برابر بیماری است با تقویت جسم وبا استفاده از قوت بدن،وروایات هم بر این موضوع تأکید کرده که زود سراغ معالجه نروید زیرا بدن قادر به دفع خیلی از بیماریهاست.
وجاء فی الحدیث :
امش بدائک ما مشى بک. در حدیث آمده:با درد خود بساز،چندان که با تو سازگار است.نهج البلاغه،حکمت 27
و جاء فی حدیث ماثور عن الامام الصادق (ع) انه قال :
مــن ظهــرت صحتــه علـى مرضــه فتعالج بشیء فمات فأنا إلى الله منه بریء (1).در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده:هر کس سلامتی او بر بیماریش غالب باشد ودنبال معالجه برودوبمیرد من ازاو بیزارم.تفسیر نورالثقلین به نقل از خصال شیخ صدوق،ج4ص55
وربما لکی یتحمل آلام المرض ، ولا یسرع الى مقاومته مما یفقده مناعته ، جاءت نصوص تؤکد ثواب المرض للمؤمن .وبخاطر اینکه رنج بیماری باید تحمل شودوزود دنبال کاری نرود که با مناعت طبع او ناسازگار باشد،روایاتی وارد شده که ثوابهائی برای تحمل بیماری مؤمن ذکر نموده است.ودر یک کلام دیگاه اسلام این است که وقتی مریض شدید ،زود دنبال دارو ودکتر نروید خیلی از بیماریها با مختصر استراحت ویا تفریح ویا پرهیز از خوراکیهای مضّر ،بر طرف می گردد ،در صورتی که اگر دنبال معالجه برود،گرفتارمی شود وممکن است دچار بیماری جدید بشود.

جاء فی حدیث ماثور عن عبد الله بن مسعود انه قال :

بینما نحن عند رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) اذ تبسم فقلت له : مالک یا رسول الله ؟ قال :

عجبت من المؤمن و جزعه من السقم ، و لو یعلم ماله فی السقم من الثواب لأحب الا یزال سقیما حتى یلقی ربه عز وجل (2)(1) نور الثقلین / ج 4 / ص 55

(2) المصدر / ص 56تعجب می کنم از جزع وبی تابی مؤمن دربرابر بیماری،در می دانست بیماری او چه اجرهائی بدنبال دارد،دوست داشت همواره بیمار بود تا خدا را ملاقات کند.

وندب الشرع کتمان الألم ثلاثا ، و انبأنا أن فی ذلک ثوابا عظیما ، فقد روى عن الإمام الباقر علیه السلام قال :

قال الله تبارک و تعالى : ما من عبد ابتلیته ببلاء فلم یشک الى عواده ، إلا أبدلته لحما خیرا من لحمه ، و دما خیرا من دمه ، فإن قبضته قبضته إلى رحمتی ، و ان عاش عاش و لیس له ذنب (1)سفارش اسلام هم این است که بیماری تا سه روز پنهان نگه داشته شود،وخبر داده که در این کار ثواب عظیم است.
از امام باقر علیه السلام روایت شده که فرمود:خدای تعالی می فرماید:هیچ بنده ای نیست،که اورا مبتلی به بلائی نمودم واو پیش عیادت کنندگانش شکایت نکردمگر اینکه گوشت وخونی بهتر از اولش دراو ایجاد می کنم،(اگر در اثر کسالت ضعیف شد ولاغر وکم خون،خداوند جبران می کند)واگر اورا قبض روح کردم،بسوی رحمت من آمده وبر خورد مهربانانه با او می کنم واگر زنده ماند ازگناه پاک شده است.
خلاصه سخن آن است که در بیماریهای معمولی ،نباید برای مداوا عجله کرد زیرا به تعبیر روایت ،رفتن پیش طبیب مانندآوردن بنّا به ساختمان است که وقتی تیشه خود را گذاشت تمام شدنی نیست وهر روز کار جدید می تراشد.دقت کنید معنای این کلام آن نیست که در بیماریهای مهم یا مشکوک اقدام به اقدامات احتیاطی ننمائید،بلکه مقصود بیماریهای جزئی است ،که با اندک مراقبت بهبودی پیدا می کند.

امش بدائک ما مشى بک .(67) با درد خویش تا آن هنگام که با تو مدارا مى کند، مدارا کن . و از امام کاظم (علیه السلام ) روایت شده است : ادفعوا معالجه الاطباء ما اندفع الداء عنکم ؛ فانه بمنزله البناء قلیله یجر الى کثیره .(68) تا زمانى که بیمارى به جد با شما درگیر نشده است ، درگیر معالجه طبیبان نشوید، که درمان ، به مانند ساختمان است که مقدار کمى از آن ، شخص را به مقدار فراوانش مى کشاند. طبق دلالت التزامى این احادیث ، بر فرض ، اگر بیمارى این رهنمودها را نادیده گرفت و به پزشک مراجعه کرد، پزشک متعهد و با تقوا، کسى است که پس از معاینه ، اگر تشخیص داد بیمارى او جزئى است و نیازى به دارو ندارد، اقدام به نوشتن نسخه و تجویز دارو نمى کند، و اگر تشخیص داد که مصرف دارو ضرورت دارد، بیش از انده لازم ، دارو تجویز نمى نماید تا کیسه تولید کنندگان دارو را پر کند.
دعا به معنی ذکر و یاد خداوند است و چه چیزی بالاتر، زیباتر و دلنشین تر از یاد محبوب حقیقی. خداوند درخواست بندگانش را بسیار دوست می دارد. محبوب ترین کار نزد خداوند در روی زمین دعاست.(الکافی 2/467/8 و منتخب میزان الحکمه 2095) در دعا کردن محدودیتی نیست خداوند به حضرت موسی علیه السلام وحی فرمود: ای موسی! هر چه نیاز داری از من بخواه حتی علوفه گوسفند ونمک خمیرت را. (بحار الانوار93/303/39 و منتخب میزان الحکمه 2110). با توجه به بررسی که انجام شده داستان و روایتی در مورد دعا نکردن هنگام چشم درد یافت نشد.اگر شما این مطلب را جایی دیده اید برای ما بفرستید. در صورتی که چنین داستانی موجود و سند آن صحیح باشد، سفارشی خاص و برای فرد یا مرتبه ای خاص است. در مفاتیح الجنان تألیف شیخ عباس قمی که یکی از حدیث شناسان بزرگ می باشد، دعاهای متعدد از ائمه معصومین علیهم السلام برای درد چشم وارد شده.(مفاتیح الجنان،انتشارات اسوه، ص1112) ما در هیچ مورد مشروعی از دعا کردن منع نشده ایم. روایات دعا عمومیت دارند بدین معنا که همه حالات و امور انسان را در بر می گیرد. پیامبر اسلام در روایتی می فرمایند: برای هر حاجتی که دارید، حتی اگر بند کفش باشد دست خواهش به سوی خداوند دراز کنید زیرا که تا او آن را آسان نگرداند، آسان (و برآورده) نشود.( بحار 93/295/23 و منتخب میزان الحکمه 2111). هیچ گاه فراموش نکنیم که دعا، «درخواست» است. نه طلب از فردی هم سطح یا پایین تر. گاهی اوقات با دعاهای خود – نعوذ بالله – برای خدا تعیین تکلیف کرده و توقع داریم که حتماً خواسته ما برآورده شود. این حالات، حالات یک بنده نیست. عبد در مقابل مولای خود، سر به زیر است و اگر هم درخواستی داشته باشد، می گوید: مولای من! اگر صلاح می دانید فلان درخواست را از شما دارم.در طی روایتی از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم آمده که خداوند می فرماید: ای آدمیزاد! از فرمانی که به تو داده ام اطاعت کن و صلاح کار خود را به من نیاموز. ( منتخب میزان الحکمه 2154). اگر انسان ادب دعا کردن را رعایت کرده و جایگاه خود و خدا را بداند، در صورتی که خدا برآورده شدن حاجتی را صلاح ندید، دیگر طغیان نکرده و آن را می پذیرد. مؤمن، پاداش نیک آخرت را که می بیند آرزو می کند کاش هیچ دعایی از او در دنیا مستجاب نمی شد.( منتخب میزان الحکمه 2170 ). ما در کنار دعا کردن، سفارش به صبر هم شده ایم بنابراین صبر و دعا با هم منافاتی ندارند که بگوییم کی صبر کرده و کی دعا کنیم؟ انسان با «توجه داشتن» به صلاحدید «مهربان عالم» دعا می کند، آنگاه صبر کرده و منتظر می شود. اگر دعایش اجابت شد خداوند را شکر کرده و اگر مورد اجابت واقع نشد باید بداند که حتماً به صلاح او نبوده وباید به صبر خود ادامه دهد. امام صادق علیه السلام: خداوند متعال فرموده است: به عزت و جلال و عظمت و شکوهم سوگند که من دریغم می آید در دنیا به دوست خود چیزی دهم که او را از یاد من غافل کند؛ زیرا می خواهم مرا بخواند تا صدایش را بشنوم. و کافر را به آرزویش می رسانم؛ زیرا از او نفرت دارم و نمی خواهم مرا بخواند و صدایش را بشنوم.( منتخب میزان الحکمه 2166). در این مواقع باید بیشتر صبر کرده و تمام امور خود را به خداوند واگذار نماییم..

برگرفته از پرسمان

مشاهده 3859 مرتبه

ارسال نظر

مطالب مراقبتهای معنوی